YAŞANMAZ ŞİİR II veya YAŞAMAYA BAŞLAMAK

Bu deri pardösüyü al terzi ve onu ceket yap. Artan parçalarından bir çift deri eldiven istiyorum. Yetmezse pardösünün ceplerinde oyun biletleri ve konserve açacağı olacaktı onları da kullan.

 

Oyunlarına kanıyorum sanmayın

bir yetişme tarzı bendeki

ateş görüyor ve yürüyorum üstlerine

arkama taş ocaklar dokuma halılar alıyorum

korkuyorum

gölgemdeki iz canlanır

gövdemdeki yarayı döndürsem pencereme

 

Ne kadar eski boğazımdaki dostluk

ne kadar eski arkamda bıraktığım şehir

Senin minicik hücrelerinden koptu bu çağ

donuk keresteler dişli kasalar

hepsi çabucak sayıyor oysa parayı

 

Yetişemedim çağın gürültüsüne

yetişemedim ellerim buz taşır gibi

                       taşıdı makbuzları

Bu yandan umudum kara

Öbür yanda dev dev köçeklerle kovuldum

 

Annem bir secdede devirdi alnımdaki gökdelenleri

ne çabuk akıp geçti üzerimden

taşlarda sızım sızım çınlayan türküler

ne çağrıştırır bu uğultu

kalabalık şeytanı bekletmeye yeter mi

 

Bir tepeye çıkacak oldum

ve gördüm

reklam panolarına gerdiler İsa’yı

reklam panolarına

deniz kıyısındaydılar

çarmıhlar yosun tutar dendi

papa çarmıhsız olmaz

 

Her sönük yaşam

                      asasını dikkatle öpüyor sevgilim

ve yerinde ne toz ne tespih boncuğu

yaşamaksa işte başladım

ama yaşamamayı saklamak zaruri mi

salayım onu da

olamadığım kahraman olacağı varsa

 

Eser Sahibi:
0 Yorum Bulunmaktadır.

Yorum Yapın!

Gerekli tüm alanları lütfen doldurunuz. *